Positive Mind - mrglinux

با عرض سلام و پوزش بدلیل آپدیت شدن دیر وبلاگ که علت اون هم تغییر مکان بنده بود به جایی که به اینترنت پر سرعت دسترسی داشته باشم در هر حال سعی میکنم زودتر به روز کنم
امروز میخواهم در مورد این موضوع مهم بنویسم یعنی آینده نگری کردن و در آینده زندگی کردن بیشتر آدم ها بجای اینکه آینده نگری کنند در آینده زندگی میکنند مثلا تصور میکنند الان آینده است الان آخرین مدل ماشین زیر پاشون هست به محبوبشون رسیده اند و … البته این خیال بافی تا جاهاییش ایراد که نداره هیچ بسیار خوب و عالی هم هست و توصیه میشه ولی اگر از حدش گذشت و باعث عدم فعالیت برای فرد شد بسیار بد میشود
آینده نگر بودن یعنی هدف داشتن یعنی اینکه قرار است فردا به چه چیزی برسیم چه برنامه ریزی الان کرده ایم و به چه میخواهیم برسیم ، سپس به سمت هدفی که برای خودمون مشخص کردیم حرکت کنیم خوب در اینجا مقداری خیال بافی و در آینده زندگی کردن هم مفید است یعنی برای اینکه لذت رسیدن به هدف را پیدا کنیم خود در شرایط و ووضعیتی که قراره ۱۰۰٪ در آینده به اون برسیم قرار بدیم و از لذتی که میبریم انرژی برای حرکت به سمت همون هدف را داشته باشیم اما این قضیه بسیار حساس است و با رویا پردازی فاصله کمی دارد به همین دلیل باید مواظب باشیم به این قضیه عادت نکنیم و بجای اینکه تمام وقت و انرژی برای رسیدن به هدف خود بزاریم تمام وقت در آینده زندگی کنیم و روزی را تصور کنیم که به هدف رسیدیم و به همین منوال ساعت ها از عمرمون بگذره و بعد بیدار بشیم ببینیم که هنوز هیچ کاری نکرده ایم. این خیال بافی باز ۲ نوع داره خیال بافی که فقط  وقتمون را هدر میده و خیال بافی که شاید ضررهای دیگر هم بزنه به عنوان نمونه فردی یه قدرت بدنی داره .. چند روز دیگه قراره بره مسافرت بعد تو خیالش همچنین چیزی میپرورانه که در مسافرت یوهو یه درختی یا ستونی چیزی به سمت زمین سقوط میکنه و زیر اون هم یه دختری ( مثلا پولدار ) ایستاده و این فرد با قدرتی که داره جلوی این درخت را میگیره بعد خیال میکنه بعدا با این ازدواج میکنه ببینید چقدر واهی و پوچ یا مثلا کسی انتظار محبوبی را داره بعد میشینه خیال بافی میکنه آره به اون رسیده بعد اون با یک لباس محرک میاد جلوش بعد این وسط روابطی ایجاد میشه و با تفکری که داره میکنه یه عمل ناشایستی هم صورت میگیره و کلی قوای بدنش از بین میره واسه هیچ و پوچ واسه چیزی که اصلا نیست یعنی اگر به عنوان یک شخص سوم به اون نگاه کنیم ( که ندانیم هم در چه فکریه ) شخصی را میبنیم که داره راه میره یا نشسته یه نقطه را نگاه میکنه و همه این اتفاقات در افکار او داشته میگذشته
پس سعی کنیم هر موقع دچار این توهمات شدیم خود را سریع جای اون شخص سوم بگذاریم و ببینیم خودمون هستیم یک اتاق مثلا و یکسری لوازم نه از ماشین مدل بالا خبری هست- نه محبوب زیبا و نه … و در همون لحظه با این بیاندیشیم که قرار به تمام این ها برسیم و سپس شرایط رسیدن به آن ها را فراهم کنیم

در زندگی روزمره بسیار پیش آمده است که نتایجی که انتظار داریم نبینیم با اینکه بسیار برای کاری تلاش کرده ایم شاید اونقدر که مطمئن باشیم که اون کار ۱۰۰٪ خواهد شد ولی هنگام دیدن نتیجه کارمون،  چیزی خلاف آن چیزی که پیش بینی کرده بودیم را میبینیم در اینجا اگر انسان از دسته اول باشه که این اتفاق برایش بسیار گران تموم شده و چنان از این اتفاق ناراحت میشه که انگار همه چیزش را از دست داده ، بسیار بد است که انسان تک بعدی باشه یعنی روی یک مساله خاصی تاکید کنه و تمام وقت و ذهنشو روی اون کار بزاره و موقعی که به نتیجه نرسید خودش را داغان کنه
و در این شرایط اگر آدمی از دسته دوم باشه، این اتفاق را از قبل پیش بینی میکرده.  یا بهتر بگم اصلا شاید این فرد کاری نکنه که بخواد توش موفق بشه یا شکست بخوره و اگر هم سر موضوعی یا اینکه تحت تاثیر جمع مبادرت به انجام کاری بکنه با اون تفکر منفی که داره، شکست را یه چیز قطعی میدونه و از قبل پیش بینیشا میکنه و با این تفکر که جلو میره و قطعا هم شکست میخوره به تفکر غلط و باطل خودش بیشتر اطمینان میکنه، چون فکر میکرده شکست میخوره و این اتفاق هم افتاده( چون هر چیزی آدم فکر میکنه براش اتفاق میوفته ) در کاری هم که انجام میده در ۹۰٪ با شکست مواجه خواهد شد
حال دسته سومی چه وضعیتی خواهد داشت؟ بزارید نوع تفکر انسان دسته سومی را قبل از انجام هر کاری بگم
انسان دسته سوم شکست را یکی از مراحل انجام کار میدونه یعنی اینکه در انجام کاری ( اونم کاری که برای اولین بار داره انجام میده ) احتمال اینکه ممکنه موفق نشه را میده و اصلا این را هم عیب و بد نمیدونه و شکست خوردن را آسمون به زمین اومدن تلقی نمیکنه. با فرض این احتمال و با تفکر مثبت و مطمئنی که در موفق شدن اون کار داره،  کار را شروع میکنه و جلو میره و جالب با این تفکر مثبت شاید هم  شکست بخوره.  در این لحظه چه میکنه؟؟ قبل از اینکه مثل اون دو دسته قبل بخواهد خودشا نابود کنه یا علت این شکست را تقدیر یا بخت بدش بدونه مراحل کار بررسی میکنه و میبینه کجای کار را اشتباه کرده، حتی اگر اون خیلی جزئی باشه و این در ذهنش میمونه. بنابر این در کار مشابه بعدی قطعا بابت این مشکل با شکست رو به رو نمیشه و اینجاست که می گوییم یک قدم به پیروزی نزدیک تر شده ایم. اگر مثلا ۱۰ راه جلوی ماست هنگامی که راه اول را اشتباه رفتیم حال ۹ راه میمونه تا موفقیت ، اما مشکل جایی درست میشه که انسان های دسته اول ( به همون دلیل فکر کردن کامل بودن ) اصلا چیزی به عنوان شکست برایشان تعریف نشده است و جالب اینجاست در اکثر مواقع در کاری که اصلا تجربه ای ازش ندارند و برای بار اول قراره اون کار را انجام بدند انتظار دارند پیروز بشند. یک خود مطمئنی کاذب و انسان های دسته دوم اگر به هر دلیلی ( جز خواسته میلشان ) کاری را انجام میدهند چون بدبختی را جزئی از خودشان میدونند با این تفکر، قطعا شکست را میخورند و علاوه بر اینکه این بدبخت بودن را به خودشان اثبات میکنند دیگر مبادرت به انجام اون کار نمیکنند و اینجور نتیجه گیری میکنند که توانایی این نوع کار را ندارند در صورتی که این اولین باری است که اینکار را دارند تجربه میکنند
همیشه به شاگردانم توصیه میکنم برای یاد گرفتن (کامپیوتر) خراب کنید اصلا یادگیری موقعی اون درجه واقعا عالی خودشا پیدا میکنه که مشکل یا مساله ای بوجود بیاد و فرد این مشکل را حل کنه
کودکی خود را بیاد آورید زمانی که یک کودک برای اینکه راه رفتن بیاموزد بارها و بارها زمین میخورد اما مجددا بلند میشود و اینکار را آنقدر انجام میدهد تا بتواند روی پاهایش راه برد. مساله خیلی ساده است زندگی روزمره و فعالیت های ما هم باید همین گونه باشد اون کاری که دوست داریم و برای ما لذت بخش است، هدفی که در پیش داریم باید همانند آن کودک باشیم که بارها و بارها زمین میخورد اما مجددا بلند میشود تا به هدفمان برسیم. موضوع اینجاست که انسان وقتی بزرگ میشوند برای انجام دادن کارها بسیار حساب و کتاب میکند و تمام امور مربوط به آن کار را بالا و پایین میکند سپس قدم برمیدارند با این دیدگاه انتظار دارند برای اولین بار هم که اینکار انجام میدهند (با بررسی هایی که کردند) قطعا موفق شوند و فکر یا احتمالی به عنوان شکست باقی نمیگذارند و چنانچه با شکست رو به رو میشوند ( و قطعا بررسی هایشان خیلی دقیق و ۱۰۰٪‌نبوده ) سریع خود را میبازند و ضربه سنگینی به آن ها وارد میشود و این شاید علتش این بوده که تا ۹۹٪ همه موضوعی را بررسی کرده و تنها همان ۱٪ که بررسی نکرده علت شکست او شده اما این حرف الان من نیست که برای انجام کارهایتان بصورت ۱۰۰٪  قبلش همه چیز را سبک و سنگین بکنید میخواهم بگویم شکست را جزئی از مراحل کار بدونید و چیز خیلی بد و ناگوار تلقی نکنید. از شکست خوشحال شوید چون شکست نقطه ای خواهد شد برای رفع بسیاری از نواقص و با این شکست است که شما نقاط ضعف و قوت خود را متوجه میشوید و اگر انسان ذهن آزاد با تفکر مثبتی باشید نواقص خود را ۱- میپذیرید ۲- جزء تغییر نیافتنی از خودتون نمیدونید ۳- در رفع اون نقص می کوشید  با این اعداد ۱،۲٫۳ دقیقا میخواستم ویژگی سه دسته از انسان ها را هم بیان کرده باشم
اگر انسان شکست نخورد نحوه شکست دادن را نمی آموزد.
اگر تفکر شما این چنین باشد از شکست ها ناراحت نخواهید شد بلکه قدمی به سمت پیروزی خواهید دانست و با انگیزه بیشتری جلو میروید فقط باور داشته باشید که همه کاری میتوانید انجام بدهید
پس زندگی شما بسیار آرام و شاد خواهد بود

در پست قبلی در مورد انسان هایی که فکر میکنند کامل هستند صحبت کردم . امروز میخواهم در مورد دو دسته بعدی حرف بزنم
انسان هایی که فکر میکنند کامل نیستند و این کامل نبودن را یک عیب میدانند و فراموش میکنند ( یا اصلا نمیدونند ) این طبیعت آدمی است که کامل نباشه و از موقعی که به دنیا میاد نیازمند است تا جایی که حتی نمیتواند یک مگس را از خود دور کند و هرچه بزرگتر میشود نوع نیازهایش فرق میکند. این گونه انسان ها همیشه می گویند ” چراااااااا؟؟ ”
خدایا چرا من بدختم؟
خدایا چرا من زیبا نیستم؟
خدایا چرا من زور ندارم ؟
و هزاران چرای دیگر…
و همیشه در اندوه و افسردگی و از اولین کسی که بدشان میاد خودشان هستند. هر مشکلی جایی به وجود میاد را به خودشان نسبت میدهند. همیشه در وادی گذشته سرگردان و هیچ امیدی به آینده ندارند.
با اصل زندگی دچار مشکل میشوند شاید حتی یکی از مشکلاتی نظیر زیبا نبودن و … را هم نداشته باشند چه بسا توانایی هم داشته باشند اما نمیدانند چرا بدنیا آمدند .. دنیایی که فانی و تموم شدنی است پس این زندگی برای چه؟ همه اتفاقات نیافتاده را جلو جلو حدس میزنند و به اشتباه پیش بینی میکنند.از هر نوع دسته ای که در موردش صحبت کردم بدبین ترند. همیشه منتظر دستی هستند که آن ها را از این بدبختی و خفقان رهایی دهد و در این شرایط همه کاری از دستشان برمی آید از جمله خودکشی - اعتیاد و…
با این فرض که شاید این گونه آدم ها ، انسان هایی بوده اند فعال یا اینکه دارای مهارت یا علمی خاص اینگونه با خود فکر میکنند که انسان ها و همه چیز در حال سو استفاده از آن ها بوده و این افراد مانند پلی هستند برای دیگران و حتی کارهای انسان دوستانه هم این افراد را خوشحال نمیکنه .. تحت هر شرایطی ناراحت و غم انگین اما دلهره و اضطراب ندارند اینگونه افراد چون چیزی برای از دست دادن ندارند زندگی برای آن ها تمام شده است. با هر سن جسمی که دارند همانند یک کودک چند ساله میمانند هر چه بگویید بدون کوچکترین حرفی میپذیرند چون خود را مقصر میدانند فیلتری دارند که فقط حرف های منفی را جذب میکند اگر بگویید تو ضعیفی - تو بی عرضه ای - تو بدبختی - تو … میگویند راست میگی و اگر بلعکس عمل کنی و بگی تو میتونی - تو خیلی قوی هستی و.. از یک گوش میشنوه و از گوش دیگر در میکنه چون خیال میکنه که تو داری به او دلخوشی میدی و واقعیت اینه که اون بدبخته… همینه که هست .. خدا خواسته .. شاید خدا دوست داشته ایکس خوشگل باشه ،‌قوی باشه ،‌همه دوستش داشته باشند و دوست نداشته باشه من قشنگ باشم ،‌قوی باشم ، همه منو بخواهند و من را داخل آدم حساب نکنند

چیزی که جالبه اینه که این نوع آدم ها وقتی برای اولین بار در جایی کسی تحویلشون نمگیره باور نمیکنند و از اون افراد متنفر میشوند دفعات بعدی همینطور و همینطور تکرار میشه و به این باور میرسند که نه اشکال از منننننننننننه … من مورد دارم بقیه چیزیشون نیستتا اینجا را درست متوجه میشوند اما غلطیه کار کجاست؟؟ اینجاست که فکر میکنند این مورد و عیبی که دارند ( و واقعا هم نمیدونند علتش چیه ) شاید هم به همین دلیله که فکر میکنند که خدا خواسته آدم ها از اینها ذاتا بدشون بیاد و بدون هیچ دلیل خاصی، محبوب نباشند، پذیرفته نباشند باشه
لطفا برای دیدن ادامه مطلب کلیک کنید

انسان ها کامل نیستند این ویژگی انسان است که خداوند در نهاد او قرار داده است و نیازمند بودن انسان از این سرچشمه میگرد مانند سایر ویژگی هایی که در هر انسانی قرار داده میشود مثل کمال طلبی – فداکاری – عشق و … حال اینجا کسانی که در وحله اول متوجه این ویژگی درون خود میشوند و در وحله دوم به این ویژگی به دید نقص نگاه نمیکنند میتوانند انسان های موفق ، شاد و آرامی در زندگی شوند انسان ها را بر اساس شناختی که از این ويژگی طبیعی از خود دارند میتوانیم به سه دسته تقسیم کنیم.
انسان هایی که فکر میکنند کامل هستند ( شاید ۸۰٪ انسان ها از این نوع باشند) البته این آمار دقیق نیست و همچنین بر اساس کشور ایران است.ولی کافی است ویژگی هایی که بیان می کنم را در افراد جستجو کنید تا متوجه بشید درصد زیادی از انسان ها از این نوع هستند.
انسان هایی که فکر میکنند کامل هستند و در عمل ویژگی کامل نبودن و نیاز داشتن را نمی پذیرند اگر بخواهیم به دو نوع مثبت و منفی تقسیم کنیم نوع مثبتشان چنین ویژگی هایی ممکن است داشته باشند

لطفا برای دیدن ادامه مطلب کلیک کنید

زندگی شما چگونه است؟
لطفا سوالات زیر را بخوانید و با پاسخ دادن به آن وضعیت خود را دریابید هر سوالی فکر شما را به نقطه ای متمرکز میکند

• آیا از زندگی لذت مبیرید؟
• آیا همیشه از زندگی لذت میبرید یا بعضی مواقع در شرایط و موقعیت های خاص؟
• آیا خوشبختید؟
• اصلا خوشبخت بودن را چی تعریف میکنید؟
• در همین لحظه چه برنامه ای برای آینده خود دارید مثلا فردا؟ یا چند ساعت بعد؟
• در اکثرا مواقع احساستان نسبت به خودتان چیست؟
• آیا در زندگی شما مشکلات خیلی هستند و احساس نارضایتی میکنید؟
• فکر میکنید خوش شانس هستید با بد شانس؟
• در جمع های دوستانه یا غیر دوستانه مانند محیط کلاس یا هر جای دیگه احساس میکنید کسانی هستند که از وجود شما ناراحت هستند؟
• فکر میکنید افرادی که در پیرامون شما هستند چقدر شما را دوست دارند؟
• خودتان خودتان را چه قدر دوست دارید؟
• بعنوان شاغل اگر کار یا پروژه ای نا تمام دارید که باید آن را هر چه زود تر تحویل بدهید - به عنوان یه محصل اگر امتحانی سخت پیش رو دارید و زمانتان نا کافی است در این لحظات حال و هوای شما چگونه است؟ مضطرب و پریشان هستید؟ نگرانید؟
• به ظاهر و اندام خود چقدر توجه دارید؟
• زیاد خودتان را در آینه میبنید؟ یا همیشه سعی میکنید اگر آینه ای هم در مسیر بود به آن توجه نکنید
• زمان مهمانی یا جشنی بخصوص به خود میرسید و ظاهرتان را می آرایید؟
• به این عقیده هستید که زمانتان را بیشتر برای بالا بردن علم و سطح معلومات خود بگذارید تا اینکه به ظاهرتان برسید و موقعی که مناسبت خاصی باشه به ظاهرتان توجه کنید زیرا فکر میکنید وقتی در خانه هستید چه اهمیتی دارد موهای شما مرتب باشد یا نباشد

خوب سوال که زیاد میشه مطرح کرد ولی با جمع بندی جواب همین سوالاتی که در بالا مطرح شد وضع حالی از خودتون دستتون اومد خوب حالا خودتون نتیجه را بگید آیا انسانی هستید که لذت میبرید و در آرامش هستید یا اینکه بلعکس همیشه نگران ،‌مضطرب یا یه چیزی بین این دو؟
خوب حرفی که میخوام مطرح کنم این است . تمام لذت بردن ها یا غم و افسوس خوردن ها ،‌ آرمش داشتن ها یا مضطرب بودن ها از نوع تفکر شما در رابطه با همه چی سرچشمه میگره
و اگر بخوایم نوع تفکر را به دو دسته مثبت و منفی متمایزش کنیم
جواب سوالات بالا دقیقا در مقابل هم قرار میگیرند.. البته این نکته هم هست که ممکنه بعضی از پاسخ های شما مثبت و بعضی منفی بوده باشه و نتیجه آن ها میزان آرامش و لذت شما را تعیین میکنه که خوب هر چه سعی کنیم درصد آرامش و لذت بالاتر باشه موفق تر خواهیم بود
یه موضوع را مد نظر داشته باشید شاید اغلب انسان ها تا حالا این موضوع براشون پیش نیمده که حالا ببیند تفکراتشون منفی هست یا مثبت یا اصلا شاید ندونند و ( اگر حتی بشنوند ) که خوشبختی و سرنوشت اونا را همین فکر است که رقم میزنه باور نکنند.
و چه بسا انسان هایی با تفکرات منفی ( یا همون ساختمان های خراب ) برای خودشون از تفکر مثبت تعریف کاذبی درست کردند و فکر میکنند مثبت اندیش هستند.
کافی است هرکسی زندگی خودشو یه مروری بکنه تا بفهمه جز کدام یک از دسته ها قرار میگره در پست های بعدی بیشتر شما را با این موضع آشنا میکنم که متوجه بشید چه نوع انسانی هستید
به یاری خدا و همچنین عهدی که با او بستم .. پیرامون این مسائل بیشتر صحبت میکنم و دوست دارم انسان ها را به اون لذت واقعی و اون آرامش واقعی که خودم در آن هستم برسونم. نه لذت های آنی و زودگذر که صرفا برای رهایی از اون حالت اندوه و اضطراب و افسردگی ، آدم ها برای خودشون ایجاد میکنند و بعد از اون هم همون آشو همون کاسه